+48 690 891 238

+48 690 891 238

alexterr11

alterod65@gmail.com

Droga do Domu

 Droga do Domu Żyjąc w XXI wieku jesteśmy świadkami licznych konfliktów, również zbrojnych. Taka jest prawda... W różnych częściach planety ludzie, którzy nie nauczyli się pokojowo rozwiązywać trudnych kwestii, biorą broń do ręki i udowadniają swoją rację przy użyciu siły i amunicji.
Artykuł ten jest poświęcony wszystkim, którzy wypełniali rozkazy dowództwa, wykonywali na wojnie "swoją pracę", a później odkryli, że po powrocie do domu nie są w stanie wyprzeć ze świadomości przeżytych doświadczeń. Aby naprawdę "wrócić do domu", trzeba nauczyć się nie wracać na "pole bitwy". Wyżnym jest, aby twoje ciało i rozum przestały zmuszać cię do powrotu.
To naturalne, że syndrom powojenny stanowi w pełni spodziewaną reakcję na rozkazy wykonywania wyłącznie trudnych zadań – bez jakichkolwiek możliwości skonsultowania się z samym sobą w odniesieniu do tego, co się dzieje i co to dla ciebie oznacza.
Jeszcze niedawno człowiek "na linii frontu" musiał demonstrować swoją lojalność względem celu, odwagę, poczucie przynależności do grupy oraz gotowość do obrony ludności cywilnej. Życie wiązało się z zagrożeniem, ogromnym obciążeniem, nieznanym, głodem, gorącem, zimnem. I nagle przychodzi chwila, w której wszystkie te doświadczenie stają się przeszłością.
Jak dalej żyć? W co wierzyć? Jakim człowiekiem być? Jak nauczyć się "wrócić do domu"?
Rozpocznij swoją "drogę do domu" tu i teraz! Prezentuję kroki, które pomogą zrozumieć i zarządzać procesem rekultywacji:
1. Określ typy zachowań (myśli, działania i uczucia), które Cię niepokoją – w odniesieniu do rodziny, pracy, przyjaciół, a nawet samego siebie.
Można je podzielić na następujące cztery kategorie: - nadpobudliwość – stałe wzbudzanie w sobie nadmiernych emocji - unikanie/odrętwienie – brak określonego zakresu emocji, samoizolacja - przemyślenia – wspomnienia, sny, koszmary nocne - przeszacowanie wartości – niepewność własnych przekonań
2. Zdecyduj, który z tych sposobów zachowania (nauka myślenia, działania, wyrażanie uczuć lub niewyrażenie uczuć po to, aby przetrwać) wybrałeś podczas działań wojennych.
W domu takie zachowanie może stanowić problem. Pamiętaj, że uczyłeś się, jak przeżyć właśnie w strefie działań wojennych. Takie umiejętności zdecydowanie różnią się od tych, które należy wykorzystywać w domu.
3. Wymień wszystkie niepokojące cię problemy, które rozpoczęły się w czasie przebywanie w strefie działań wojennych. Działania te są są rezultatem umiejętności i zachowań, które były niezbędne do tego, aby przetrwać w czasie walk.
4. Kiedy rozpoczną się przejawy wymienionych przez ciebie problemów, rozpocznij proces "uspakajania" ciała i rozumu przy pomocy specjalisty.
5. Zacznij wykorzystywać metodę terapii, którą wybrałeś wspólnie z doradcą, aby pracować nad każdym z twoich problemów, związanych z zachowaniem.
6. Pamiętaj, że w domu nie potrzebujesz do przeżycia stosowania tych sposobów, co w strefie działań wojennych. Zdecyduj, jakie nawyki mogą zająć ich miejsce. Trenuj własne "nawyki zachowań w warunkach domowych".
7. Kontynuuj proces "przeorientowywania się" w stronę domu, aby pozwolić ciału i umysłowi zapamiętać nowe miejsce życia jako "dom".
8. Rozważ, co myślisz o swoim doświadczeniu i o sobie w całości. Spotkanie się z nowym wyobrażeniem o czymś, nawet w warunkach nieludzkiego napięcia nie oznacza, że należy zapomnieć o ideach, myślach, przekonaniach z przeszłości. Teraz takich idei i pojęć jest więcej, co oznacza, że możesz wybrać te, które pasują do ciebie i do twojej rodziny.
9. W procesie odbudowy podążaj do przodu bez pośpiechu, daj sobie czas na opłakanie strat, składanie hołdu i demonstrację wierności, zadanie sobie pytań dotyczących życia.
10. Potraktuj całe swoje doświadczenie z życia w ciężkich, niepewnych, stresujących warunkach jako bardzo szybki i momentami bolesny proces dorastania.
11. "Zmieniaj się razem" z tymi, którzy są ci rzeczywiście bliscy, aby odbudować samego siebie po tylu dniach, które spędziłeś poza domem.
Jedyna zasada takiego sposobu relacji polega na tym, że dwoje ludzi musi zgodzić się co do tego, że bez względu na wszystko, o czym tu powiedzieliśmy, żadne z nich nie musi "leczyć" drugiej osoby. Wszystko czego od siebie potrzebują, to podzielenie się doświadczeniem i zrozumienie sytuacji.
"Powrót do domu" jest koniecznością! Spokój ducha, ciała, odbudowa harmonii w życiu rodzinnym stanowią cel twojej wspólnej pracy ze specjalistą. I jeżeli nie będziesz unikać rozwiązania tych trudnych i bardzo ważnych kwestii, to DROGA DO DOMU będzie naturalnym i przyjemnym zadaniem!

Komentarza